Vonkfiksie: Gister se kleure

Gister is die kleur van ’n ou foto. Die eerste teken van jou liefde is wit wolke aan die begin van lente. My liefde vir jou is ’n dieprooi roos. My geskenke en blomme aan jou is ’n pouveer se reënboog. Ons eerste soen is helder sonlig.

Ontrouheid is die kleur van roet op glas. Dieselfde roet wat alles wat ek sien nou verkleur.

Verdofte liefde is ’n veerwolk se wit wat donderstormgrys word. My hartseer se kleur is bloedrooi. Hoop vir liefde se terugkeer is die kleur van ’n kersvlam. Die kleur van woorde wat uit woede geskree word is goue en blou weerlig. Totsiens is brandende teer wat woorde en trane in my keel wurg. Die mes van jou woorde wat binne-in my kolk is silwer.

’n Silwer dolk wat steek.
’n Gesteekte hart wat huil.
Rooi bloed wat drup.

Die kleur van jou nuwe liefde is die pers van gekneusde vel. My woede en jaloesie is sieklike geelgroen gal. Maaiers en verrotte, swart tande is sy snedige uitdrukking. Want hy weet van my pyn. My wanhoop is die rooi van droë beesbloed. Die laaste groet is die stad se besoedelde naglug.

Gister se gebroke liefde is ’n dowwe foto in ’n laai weggesteek.

 

Advertisements

4 thoughts on “Vonkfiksie: Gister se kleure

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s